Radiofrekwencja w ginekologii
Radiofrekwencja w ginekologii to małoinwazyjna metoda wykorzystująca energię fal radiowych do kontrolowanego podgrzewania tkanek okolic intymnych. Zabieg może wspierać poprawę napięcia, elastyczności i jakości tkanek, a także stymulować naturalne procesy regeneracyjne.
Pod wpływem działania energii dochodzi do kontrolowanego ogrzania tkanek i pobudzenia procesów związanych z przebudową kolagenu. Radiofrekwencja może być rozważana m.in. u pacjentek odczuwających suchość, obniżenie napięcia tkanek, dyskomfort w okolicach intymnych czy zmiany związane z menopauzą lub okresem po porodzie.
Zabieg wykonywany jest po wcześniejszej kwalifikacji i dostosowywany do indywidualnych potrzeb pacjentki. Zakres terapii oraz liczba zalecanych zabiegów zależą od wskazań, stanu tkanek oraz oczekiwanych efektów.
Dlaczego warto wybrać radiofrekwencję w ginekologii?
- Wspiera poprawę napięcia i elastyczności tkanek okolic intymnych.
- Pobudza procesy związane z przebudową kolagenu i regeneracją tkanek.
- Może wspomagać terapię suchości, dyskomfortu i obniżonej jakości tkanek.
- Może być stosowana przy zmianach związanych z menopauzą, okresem poporodowym lub starzeniem się tkanek.
- Jest metodą małoinwazyjną i wykonywaną ambulatoryjnie.
- Zakres terapii oraz parametry zabiegu są dobierane indywidualnie do potrzeb pacjentki.
- Może stanowić element szerszej terapii regeneracyjnej okolic intymnych.
Szczegółowe informacje
- Cena zabiegu: 1200 zł
- Czas trwania: zależny od zakresu zabiegu
- Zabieg poprzedza kwalifikacja medyczna i ocena ewentualnych przeciwwskazań.
- Parametry radiofrekwencji są dobierane indywidualnie do potrzeb pacjentki i obszaru poddawanego terapii.
- Liczba zabiegów oraz odstępy pomiędzy nimi ustalane są indywidualnie.
- Po zabiegu mogą wystąpić przejściowo uczucie ciepła, tkliwość, zaczerwienienie lub niewielki dyskomfort.
- Przeciwwskazania do radiofrekwencji w ginekologii obejmują przede wszystkim ciążę, aktywne infekcje intymne lub dróg moczowych, stany zapalne, niewygojone rany i uszkodzenia tkanek w obszarze zabiegowym, aktywne choroby nowotworowe lub podejrzane zmiany, obecność rozrusznika serca, kardiowertera-defibrylatora lub innych aktywnych implantów elektronicznych, a także niektóre metalowe implanty w obszarze zabiegowym. Ostateczna kwalifikacja do procedury zawsze powinna odbywać się indywidualnie podczas konsultacji medycznej.